De goede smaak van Andrea Croonenberghs: “Ik leef à volonté.”

De goede smaak van Andrea Croonenberghs:
“Ik leef à volonté.”

Eens goed doorzakken? Dat hoort er voor Andrea Croonenberghs (40) helemaal bij. De actrice en tv – presentatrice belt onze eerste afspraak af met een klein stemmetje, een zwaar hoofd en… een kater. Een dag later hebben we (bij thee en koffie) een gesprek over de zaligheid van massages, het genot van lekker eten en uiteraard, het belang van een goed glas wijn daarbij. Andrea blijkt helemaal thuis te zijn in de geneugten des levens, iets wat we niet meteen in haar gezien hadden. “Ik heb nog horen zeggen dat ik zo ernstig overkom, maar dat is bedrog. Ik ben een echte genieter. En soms overdrijf ik, maar dat ligt in mijn karakter. Dat moet ik toegeven.”

Ben jij veel met je uiterlijk bezig?

Ik trek niet om het even wat aan en ik verzorg mezelf. Maar ik ben niet op een fanatieke manier met mijn uiterlijk bezig. Ik zou er bijvoorbeeld nooit aan denken om mijn borsten te laten vergroten, hoewel ik maar zeer bescheiden bedeeld ben. Rimpels opspuiten ook niet. Een gezicht dat ouder wordt, straalt net meer uit. Je moet chance hebben met het verouderen, denk ik. Ik ben banger voor het verzakken (voelt aan haar hals) dan voor de rimpels.

Een facelift zou wel kunnen?

Misschien wel.

Grijze haren, storen die?

Grijs kan mooi zijn, maar vooral bij mannen. Het kan ze zelfs knapper maken. Mijn haren zijn voor een stuk ontkleurd (rommelt door haar kapsel), waardoor ze een beetje blonder worden, maar ik ben niet het type dat elke week bij mijn overigens fantastische kapper zit. Al was het maar omdat niemand mijn haar zo goed doet als ik. Zo’n just out of bed – kapsel mag niet te proper liggen.

Hoe verwen jij jezelf? Met een schoonheidsbehandeling of een saunabeurt?

Sauna is niet goed voor mij, omdat ik aanleg heb voor spataders. Maar een massage vind ik het zaligste wat er is. Dat probeer ik mezelf om de paar maanden cadeau te doen. Af en toe ook wel in een kuuroord, waar ik kan zwemmen en in bubbelbaden zitten.

Word je als BV dan niet vreselijk aangestaard?

Ik ging meestal naar Valkenburg maar daar valt het ook niet meer mee. Flikken marcheert enorm in Nederland, en daarvoor had ik er eigenlijk ook al last van. Nederlanders houden enorm van Vlaamse televisie. Nu, dat mensen je herkennen, dat moet je erbij nemen. Je kiest ervoor om iets openbaarder te leven dan anderen. Ik probeer me niet weg te steken, maar als je echt wil dat ze je met rust laten, moet je gewoon wat verder rijden. Ik heb me laten vertellen dat jij darmspoelingen laat doen en dagelijks vitaminesupplementen neemt.

Ben je ooit ziek geweest, dat je zo met je gezondheid bezig bent?

(knikt) Als kind had ik altijd zware keelontstekingen. Op een gegeven moment is die gevoeligheid naar mijn sinussen gekropen. Ik heb jarenlang antibiotica moeten slikken maar daardoor raakte mijn darmflora compleet in de war. Tijdens het eerste seizoen van Flikken zag ik weer vreselijk af en raadde Joke (Devynck, haar toenmalige tegenspeelster, red.) me een homeopathische behandeling aan. Sindsdien heb ik geen antibiotica aangeraakt en voel ik me veel beter. Mensen schrikken als ik vertel over die darmspoelingen , maar het doet geen pijn hoor.

Je vader is aan darmkanker overleden. Zit dat in je achterhoofd?

Eigenlijk niet. Wat niet wil zeggen dat ik me nooit ga laten checken. Kanker kan erfelijk zijn. Ik denk gewoon ‘beter voorkomen dan genezen’. Daarom neem ik ook die supplementen. Dat zijn ongeveer tien pilletjes per dag. En één keer per jaar laat ik een uitgebreid bloedonderzoek doen. Ik ben op 4 december ook gestopt met roken. Ik zag er vreselijk tegenop, maar het valt mee. De katers zijn nu minder erg. (lacht)

De buitenkant dan. Hoe ziet jouw kleerkast eruit?

Die is niet bescheiden, daar moet ik eerlijk in zijn. (lacht) Als ik iets moois zie, wil ik het meteen hebben. Ik wacht nooit de solden af. Een kledingstuk moet niet duur zijn of van een bepaald merk, maar ik geef toe dat ik een zwak heb voor de collectie van Ann Demeulemeester. Haar stijl is gelukkig tijdloos.

Doe jij aan sport?

In golven. Ik heb een tijd gefietst, in de hoop mijn conditie te verbeteren en strakkere dijen te krijgen, maar ik voelde weinig verschil. Alleen mijn uithouding werd groter. Daarna heb ik nogal intensief gefitnesst, en daar kreeg ik gespierde bovenarmen van, maar ook dat werd ik beu. En powerplaten, waar iedereen nu waauw van zegt, doet bij mij niks. Och… bewegen is belangrijk, maar ik denk dat fit en gezond blijven ook veel met voeding te maken heeft.

Je kookt graag zelf. Wat zijn je specialiteiten?

Gerechten met groenten. En kaas. Ik ben een echte kaasboer. Veel mensen vinden mijn groenteschotel met courgette, kappertjes, basilicum, rucola en parmezaanse kaas lekker. Dat gaat in laagjes de oven in. Koken moet niet ingewikkeld zijn. Eenvoudige bereidingen met streekproducten: daar scoor je mee. Ik ben ook nogal goed in salades, denk ik. Daar kan je eindeloos mee variëren en het is altijd lekker en gezond. Rode biet bijvoorbeeld, is een ingrediënt dat heel verrassend werkt. Eten is voor mij heel belangrijk. Ik kan er niet bij dat sommige mensen niet stilstaan bij wat ze binnenspelen. Het is iets wat je minstens drie keer op een dag doet…

Wat zijn je favoriete adresjes, als je uit eten gaat?

In Antwerpen is de keuze immens, maar een van mijn toppers blijft Panna Cotta in de Kasteelpleinstraat. Je eet er eerlijke Italiaanse gerechten en het etablissement zelf is supergezellig. Het was vroeger een bakkerij. Bij lekker eten hoort lekkere wijn. Ik heb ooit een vakantie doorgebracht in de Verenigde Arabische Emiraten, net op het moment dat het ramadan was. De restaurants mochten geen wijn serveren. Nu, als ik water bij mijn eten moet drinken, is de fun er snel af. De combinatie is zo belangrijk: lekker eten en goeie wijn verheffen mekaar.

Nietsdoen, kan jij dat?

Niet goed. Als ik hard aan het werk ben, kan ik daarnaast veel doen omdat ik erg georganiseerd ben. Nu ik het de jongste maanden even wat rustiger heb, verdoe ik veel tijd met prutsen, vind ik. Ik zou meer moeten lezen, denk ik dan, maar op de een of andere manier komt dat er niet van. Vervelend vind ik, al maak ik me ook de bedenking dat ik een beetje lanterfanten wel verdiend heb. Ik heb de voorbije jaren zo doorgedraafd… Alles wat ik deed, was gepland. Gechronometreerd bijna.

Heeft dat je privé – leven beknot?

Het valt mee, al had ik graag meer films en toneelvoorstellingen gezien. Met mijn partner heb ik het altijd weten te regelen, omdat hij ook een drukke baan had. Er zat thuis niemand op mij te wachten.

Welke film zag je laatst?

Der Untergang. Die ben ik helemaal alleen gaan bekijken, iets wat ik zelden doe, en ik was er kapot van. Nu L’enfant zo goed gescoord heeft in Cannes, wil ik die zeker ook zien. En ik vind het een beetje jammer dat ik Vera Drake gemist heb. Ik hou van de sociale drama’s van Mike Leigh. Secrets and lies vond ik ook fantastisch. En Le fabuleux destin d’Amélie Poulain natuurlijk. Betoverende beelden, knappe dialogen en bijzonder origineel. Dat kom je maar zelden tegen.

Je woont in een mooi pand op het Antwerpse Zuid. Is het je droomplek?

Het beantwoordt in ieder geval voor een groot stuk aan wat ik wil. Ruimte en licht bijvoorbeeld en dat heb ik in overvloed. Maar ik zie me ooit nog iets kopen en volledig renoveren. Zodat elke steen en kraan mijn goesting zijn. Een cascoloft of een huis.

Je komt van Genk. Mis je het groen niet?

In de zomer wel, maar ik ben stadsmus. Ik zie me niet op den buiten gaan wonen. De stad heeft veel geheimen. Achter elke saaie gevel kan een prachtige tuin liggen. Dat zie ik helemaal zitten… zo’n groene oase in de stad. Dan heb je het beste van twee werelden.

Is esthetiek voor jou belangrijk?

Heel erg. Mijn appartement is met veel zorg aangekleed. Vooral kleuren en belichting vind ik belangrijk. Die creëren sfeer. Ik woon er acht jaar, en ik voel dat het stilaan tijd wordt om alles op te frissen. Meubels heb ik niet zoveel. De meeste kasten zijn ingebouwd. Ik hou niet van drukke overladen interieurs. Minimaliseren is anderzijds ook niets. Dat is vaak te fel een statement en bovendien koel. Ik denk dat het bij mij wat tussen de twee zit.

Als je niet naar het conservatorium was gegaan, woonde je nu misschien nog in Genk. Was je gedreven om op de planken te staan?

(knikt) Op mijn zesde wist ik: ik wil spelen. Het is met omwegen gegaan en nog altijd eigenlijk. Ik acteer, maar ik ben geen fulltime actrice. Bij momenten stoort dat me. Het omroepen heb ik ondertussen wel gezien, ik doe het straks zestien jaar. Voor mij moet het niet te lang meer duren. Als ik niet naar het conservatorium was gegaan, had ik fotografie of industriële vormgeving gestudeerd. Binnenhuisinrichting heeft me ook altijd geïnteresseerd. Mijn ouders hebben er nooit een punt van gemaakt dat ik wilde acteren. Ik kom uit een gezin waar veel aandacht was voor cultuur. Mijn vader had een immense reeks kunstboeken, er stond klassieke muziek op thuis… Naar theater gingen we niet vaak, maar we bezochten wel tentoonstellingen. Ook op vakantie. We gingen nooit zomaar veertien dagen aan het strand liggen.

Zitten je broer en zus in de artistieke sector?

Nee. Mijn broer is wel in de voetsporen van mijn vader getreden, hij is architect. Mijn zus is maatschappelijk assistente, die is heel sociaal geëngageerd.

Wat heb je van je ouders meegekregen?

Dat Bourgondische waar we het net over hadden. Thuis werd enorm genoten van lekker eten en drinken. Er werd à volonté geleefd. De liefde voor kunst ook. Voor muziek. Voor boeken. Mijn vader schilderde. We zijn op alle mogelijke terreinen geprikkeld om nieuwsgierig en leergierig in het leven te staan. Gezond verstand hebben we ook meegekregen. Zin voor realisme. Dat is goed. Dat wapent je tegen tegenslagen in het leven. Ondertussen heb ik zelf ook al wel het een en ander meegemaakt. Over sommige dingen maak ik me geen illusies meer.

Zoals?

Dat twee mensen mekaar een leven lang graag zien. Mijn ouders zijn na een huwelijk van 38 jaar uit mekaar gegaan. Nu kijk ik er anders tegenaan, maar toen was ik heel kwaad. Met het ouder worden ben ik de dingen genuanceerder gaan zien. In mijn eigen leven blijf ik redelijk gespaard van miserie, maar er zijn wel dingen die me tekenen, al is dat meteen zo’n zwaar woord. We hebben allemaal wel wat littekens op onze ziel zeker? Het al dan niet kinderen krijgen heeft me ook lang beziggehouden. Iedereen in mijn omgeving heeft kinderen, bijna al mijn vriendinnen hebben kinderen. Hoe zal ik me daar over tien jaar bij voelen, vraag ik me af. Je kan een leven hebben dat sociaal en beroepsmatig zo gevuld is dat het niet als een gemis aanvoelt, maar hoe is dat later?

Is het een bewuste keuze?

Het is er gewoon niet van gekomen. Met een partner die graag een kind had gehad, was het misschien anders gegaan. Och, er zijn zoveel mensen voor wie kinderen krijgen vanzelfsprekend is. Helaas zijn er zo ook veel kinderen die een belabberde opvoeding krijgen of compleet kansloos opgroeien.

Je bent veertig geworden. Heb je jezelf in de loop der jaren zien veranderen?

Dat is iets waar anderen een beter zicht op hebben dan ikzelf, maar het kan geloof ik niet anders. Met zijn karakter zit een mens opgezadeld, maar sommige trekjes kunnen beter worden, andere worden slechter. Door alles wat je meemaakt en door iedereen die je tegenkomt, wordt je op de één of andere manier beïnvloed. En rijper worden betekent ook veranderen. Op professioneel vlak grijp je naast de presentatie van een nieuw justitieprogramma op Eén. dat gaat Caroline Van den Berghe nu presenteren. Jammer? Ergens wel. Maar goed, het blijft presentatiewerk. Als ik als actrice naast een grote rol zou grijpen, zou dik dat veel erger vinden. Ik vind de reden vooral jammer. Ik heb de pilootaflevering gedraaid en daar was iedereen tevreden over. Maar toen het programma aan een proefpubliek werd getoond, was er helaas iemand die dacht dat ik een ‘flik’ was en die vond dat het ik het programma niet kon presenteren… Daarop is de testaflevering met Caroline Van den Berghe gedraaid en is zij gekozen… Ook omdat de VRT het programma voldoende nieuwsuitstraling wilde meegeven en het programma dat ik volgend seizoen ga presenteren, op dezelfde dag zou vallen.

Wat is dat nieuwe programma?

Ik kan er nog weinig over zeggen, maar het heeft met sociaal engagement te maken. Verhalen van mensen die een bepaald doel voor ogen hebben. Ik ben met Flikken gestopt om even iets anders te doen, om een ander ritme aan te nemen. En dat betekent dat dus vanaf november ga presenteren. Ik heb er in elk geval zin in.

Waarom ga je niet meer acteren? VTM – gezicht Francesca Vanthielen combineert het toch ook?

(knikt) Oh, maar ik ga in de toekomst zeker opnieuw spelen. Ik voer hier en daar gesprekken. Ik weet alleen niet of het zo gemakkelijk zal gaan. Veel regisseurs zien die Flikken – stempel op mijn kop staan. Ik heb onlangs in het buitenland op een set gestaan voor Tatort. Ik dacht eerst: Tatort, zou dat niet een beetje oubollig zijn? Maar dat is zeker niet het geval? Het is wel harder werken, spelen in een taal die je niet meester bent, maar mijn Duits is nu een beetje bijgeschaafd. Ik moet slikken als ik bedenk dat er straks meer dan negen miljoen mensen zullen kijken. In Duitsland zijn ze met tachtig miljoen hé!

Met La Piovra had je lange tijd zelf je eigen muziekgroep. Heb je geen zin om die draad weer op te nemen?

Ergens wel, ja. Maar daar is zeker geen haast bij. Eerst weten welke richting ik uit wil. Zomaar terug gaan coveren is misschien wat pover. Je moet een verhaal hebben.

Tot slot: Antwerpen is al helemaal in zomerstemming. Doet Andrea wel eens een rondje in het reuzenrad? Of eet ze een vette hap op de Sinksenfoor?

Ik woon al 22 jaar in Antwerpen en ben misschien vier keer op die foor geweest. Het is niet echt één van mijn favoriete bezigheden. (lacht)

Bron: Het Gazet van Antwerpen & Het Belang van Limbrug – 11 juni 2005